Mijn hoofd voelde soms meer als een fossiel dan als de snelle flipperkast die het vroeger was.

Kristel werd twee keer geconfronteerd met kanker. Na haar behandelingen kreeg ze te maken met concentratie- en geheugenproblemen, ook wel bekend als chemobrein. Voor veel mensen hebben deze klachten niet alleen invloed op het dagelijks leven, maar ook op hun werk.

De Cogmed werkgeheugentraining en een aantal coachingssessies hielpen haar om daar beter mee om te gaan. Ze deelt graag haar ervaring.

Of ik daar iets over wil schrijven? Zeker!
Wat mij vooraf direct aansprak, was de beschrijving van Cogmed als een wetenschappelijk onderbouwde werkgeheugentraining voor mensen die na - onder andere kanker - last houden van concentratie- en geheugenproblemen. Oftewel: het bekende chemobrein. That's me. 🙋🏼‍♀️

Eerlijk? Mijn brein maakte me best onzeker
Mijn hoofd voelde soms meer als een fossiel dan als de snelle flipperkast die het vroeger was. Waar ik ooit zonder moeite tien ballen tegelijk in de lucht hield, was ik nu al blij als ik bovenaan de trap nog wist waarvoor ik überhaupt naar boven was gelopen. 

Al valt over die oude flipperkast ook het nodige te zeggen. Die stond namelijk nogal vaak op standje turbo. Een beetje meer rust in de tent was misschien ook geen overbodige luxe na alles wat ik door de kankers heb moeten doorstaan.

Mijn werkgeheugen, focus en schakelsnelheid versterken
Daarvoor was de Cogmed werkgeheugentraining bedoeld, zodat dagelijkse activiteiten én mijn werk weer wat makkelijker zouden gaan.

De Cogmed training & wat het me heeft opgeleverd in mijn werk
In mijn werk op de neonatale intensive care is er niet echt een knop voor ‘even rustig nadenken’. Daar moet ik echt scherp zijn, snel schakelen en binnen een paar seconden overzicht houden terwijl er van alles tegelijk gebeurt. Juist daar merkte ik mijn chemobrein het meest. Collega's hadden het niet echt door, maar vanbinnen was ik er de hele dienst mee bezig en ik was aan het einde van een dienst helemaal op. En niet omdat ik mijn vak niet meer kende, maar omdat mijn hoofd ‘moe gedacht’ was.

Wat me tijdens en na de Cogmed-training opviel, is dat die snelheid in denken en mijn overzicht steeds meer terugkwam tijdens mijn werk. Niet meteen, maar een beetje ongemerkt. Maar dat voelde wel echt weer vertrouwd. Tegelijkertijd dé motivatie om door te gaan. Alsof mijn brein nu weer wat soepeler door de bochten gaat zal ik maar zeggen.

Ik werk - door het ‘levend verlies’ dat twee keer kanker met zich meebrengt - minder uren dan voorheen. Ook dát hebben ze mij leren accepteren. Want wat ik vooral heb ontdekt, is dat ik in die uren weer voor de volle 100% aanwezig ben. Minder uren betekent niet minder kwaliteit. Integendeel: ik voel me weer zekerder in mijn werk.                 

Maar voor mij bracht het méér dan dat
Ik ben me bewuster geworden van hoe ik mijn energie verdeel. Ik maak makkelijker keuzes en laat sneller los wat niet meer bij me past. Zeg maar: minder zuigtabletten en meer genieten van de bruistabletten om me heen. 

• Pittig? Absoluut.
• Waardevol? Zonder twijfel.
• Tevreden? Zeker weten!

De coachingsessies brachten me waardevolle inzichten en meer rust & balans
De training was waardevol, maar de gesprekken met mijn coach Dyon waren minstens zo belangrijk. Waar ik vroeger nogal de neiging had om bij vermoeidheid gewoon nóg harder te gaan werken (want dat lost natuurlijk altijd alles op... aldus mijn innerlijke 'niet zeuren maar doorgaan-coach’), heb ik geleerd dat dat niet altijd de slimste strategie is.

Soms kost iets veel energie omdat het simpelweg veel energie kost en ik die energie niet meer heb. Dus niet dat ik niet genoeg mijn best doe. Dat inzicht was eerlijk gezegd behoorlijk confronterend maar ook verlichtend.

Het klinkt zo makkelijk, maar voor iemand die gewend is om overal nog een schepje bovenop te doen, was dit nog geen tweede natuur voor mij. Juist eens minder hard mijn best doen was de opdracht, en die ‘knop’ had ik nog niet vaak ingedrukt.

De coachingsessies hebben me geholpen om meer rust en balans te vinden. Om eerder te herkennen wanneer ik een stapje terug moet doen, zodat ik daarna juist weer beter vooruit kan. Minder duwen en trekken aan mezelf, beter luisteren naar wat mijn hoofd en lichaam nodig hebben, dan hoeft het lichaam er niet om te ‘schreeuwen’. Kortom een vriendelijkere gebruiksaanwijzing voor mezelf.

Zou ik nóg meer willen?
Nou... volgens mijn coach Dyon is deze verbeterscore al ontzettend positief, dus laten we mijn innerlijke criticus vooral niet op ideeën brengen. 

Wat ik vooral voel is dankbaarheid
Voor waar ik nu sta. 
Voor wat er wél kan.

Ik accepteer steeds meer dat het nooit meer wordt zoals vroeger. Maar ik ontdek ook dat het verrassend goed functioneert als ik er een beetje vriendelijk mee omga. Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste winst van allemaal.

En die upgrade voelt écht fijn!

Dankjewel voor de inzichten, de uitdagingen en het vertrouwen dat groei ook mogelijk is na alles wat is geweest.

– Kristel Geenen –